20 ταινίες για τη δεκαετία που αφήνουμε

Χωρίς πολλά λόγια, αν και αρχικά σκόπευα να συνοδέψω το κάθε φιλμ με μια μικρή ανάλυση... Καλύτερα, να μη φλυαρώ κιόλας!

20. BEFORE THE DEVIL KNOWS YOU ARE DEAD-Ταυτόχρονα και το πιο υποτιμημένο φιλμ της δεκαετίας. Ξεκινάει από ένα τυπικό "σχέδιο που πάει στραβά" και καταλήγει να κάνει βαθιά τομή στην παρακμή των οικογενειακών θεσμών. Εξαιρετικές ερμηνείες.

19. DISTRICT 9-Ύστερα κι από μια δεύτερη προβολή επιβεβαιώθηκα: Πρώτον, έχουμε να κάνουμε με δυο μεγάλα ανερχόμενα ταλέντα (σκηνοθέτης-σεναριογράφος, πρωταγωνιστής). Δεύτερον, η επιστημονική φαντασία για τα '10s δε θα μοιάζει με καμιά προηγούμενη.



18. MATCH POINT-Αν δεν κάνω λάθος, ήταν η πρώτη φορά που ο Άλεν εγκατέλειψε και τη Νέα Υόρκη και το κωμικό-νευρωτικό ύφος των περισσότερων φιλμ του. Ένα ρίσκο που αν μη τι άλλο χρειαζόταν. Και που τελικά πέτυχε.


17. OLDBOY-Εντάξει, το τραμπάκουλο ήταν αναπόφευκτο με το οικογενειακό άλμπουμ, αλλά εκεί που πραγματικά έμεινα ήταν στα τελευταία 5 λεπτά στο χιονισμένο δάσος. Η πιο ιδιοφυής κορύφωση για μια τόσο δυνατή ιστορία!



16. DEAR ZACHARY: A LETTER TO A SON ABOUT HIS FATHER-Φυσικά ούτε λόγος για κυκλοφορία στη χώρα μας, κυκλοφορία σε πάρα πολύ μικρά κυκλώματα στην Αμερική, αλλά ποιος νοιάζεται όταν το αποτέλεσμα είναι τόσο σπαρακτικό, τόσο αδιαμφισβήτητα συγκλονιστικό από μόνο του;; Επίσης, επιτέλους ένα ντοκιμαντέρ που πρωτοτυπεί και στη σκηνοθετική του φόρμα.


15-LE FABULEUX DESTIN D'AMELIE POULAIN-Ναι, είναι ο ορισμός του γλυκανάλατου, του επιτηδευμένου ενίοτε, είναι σπαστική η χαρούμενη μουσικούλα του Τίρσεν... Ωστόσο είναι αξιολάτρευτο!


14. WALL-E-Και μόνο για το εξαιρετικά πεσιμιστικό (μέχρι το φινάλε) στο όραμα του μέλλοντός μας δεύτερο μισό αξίζει συγχαρητήρια. Τα καρτούν είναι και για μεγάλους πλέον!


13. MYSTIC RIVER-Zοφερό, παράδοξα μελαγχολικό, με ερμηνειάρες κι ένα φινάλε που τσακίζει κυριολεκτικά την έννοια "αυτοδικία", αυτόματα γίνεται κλασσικό.

12. DONNIE DARKO-Tα ψεγάδια που έχει δεν είναι και λίγα. Αλλά κάτι το απίστευτο συναίσθημα που βγάζει το φινάλε, κάτι ο εξαιρετικός Γκίλενχαλ στα πρώτα του βήματα, κάτι το σάουντρακ, κάτι και το ταλέντο που έχει ο Κέλι, τα παραβλέπω και χωράω κι αυτό μέσα.

11. DOGVILLE-O Μπρεχτ και ο Μπέκετ θα αισθάνονταν πολύ υπερήφανοι αν προλάβαιναν να το δουν!

10. UP-Ίσως να είναι και ο ενθουσιασμός της στιγμής, αλλά ήταν τόσα τα συναισθήματα που πήγασαν ενώ το έβλεπα και τόσο πανέμορφα παιδικός ο κόσμος που δημιόυργησαν τα παιδιά της Πίξαρ που νιώθω ότι θα το αδικούσα αν δε χωρούσε κι αυτό.

9. CHILDREN OF MEN-Ένα φιλμ που ένιωθα να μου περνάει το μήνυμα ότι "το μέλλον είναι εδώ". Ο Όουεν δύσκολα θα ισοφαρίσει αυτήν την ερμηνεία του.

8. 21 GRAMS-Δεν είναι τόσο οι καταστάσεις όσο τα ηθικά διλήμματα και τα κοινωνικά θέματα που υπογείως περνάνε από αυτά. Σε συνδυασμό με την εξαιρετική σκηνοθεσία του Ιναρίτου, πλησιάζει πολύ το αριστούργημα. Ο Ντελ Τόρο στην καλύτερη ανδρική ερμηνεία της δεκαετίας.

7. BOWLING FOR COLUMBINE-Ανατριχίλα. Η ιστορία στον νηπειακό σταθμό, η σκηνή στο σπίτι του εκλιπόντα πλέον Ίστον, το φινάλε με το WHAT A WONDERFUL WORLD των Ramones... Το μήνυμα που θέλει να περάσει ο Μουρ είναι όχι μόνο επείγον.

6. LETTERS FROM IWO JIMA-Πολύ απλά μέσα στις 3-4 καλύτερες αντιπολεμικές ταινίες όλων των εποχών χαλαρότατα. Συγκλονιστικό το συμπλήρωμα της διλογίας.

5. UNITED 93-Εγώ πάντως ενώ το έβλεπα σκεφτόμουν και τις δυο πλευρές. Και σφιγγόμουν όλο και περισσότερο στο κάθισμά μου.

4. PUBLIC ENEMIES-Ανάποδα το νόμισμα: Η αστυνομία πολύ πιο σκληρή, απάνθρωπη και αδέκαστη από το ληστή, χωρίς αισθήματα εκείνη, με αισθήματα εκείνος, χωρίς αρχές εκείνη, με αρχές εκείνος. Το δε φινάλε νομίζω θα με ακολουθεί πολύ καιρό.

3. CIDADE DE DEUS-Επική στο ύφος και στην ουσία ταινία, και ο Μεϊρέλες ακόμη ψάχνει αντίπαλο σκηνοθετικά αντάξιό του για αυτήν τη δεκαετία. Ο χαρακτήρας του Λιλ Ζε θα μπορούσα να πω ότι είναι από τους απόλυτους εκπροσώπους του Κακού.

2. MILLION DOLLAR BABY-Πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια πέφτουν κάτω σαν τραπουλόχαρτα. Η ανθρωπιά είναι αυτό που πρέπει να μείνει. Στα δε τελευταία λεπτά το δάκρυ είναι αναπόφευκτο. Η Σουάνκ στην καλύτερη γυναικεία ερμηνεία της δεκαετίας.

1. ΜΕΜΕΝΤΟ-Ξέρω πως ακούγεται, αλλά τις δυο-τρεις επόμενες μέρες αφότου το είδα αισθανόμουν σαν να κυκλοφορούσα εντελώς διαφορετικός από ό,τι πριν το δω. Για λίγο αισθανόμουν και ότι βρισκόμουν στην ίδια νοητική κατάσταση με τον ήρωα (εξαιρετικός ο Γκάι Πιρς σε μια υποτιμημένη ερμηνεία). Πραγματικά θεωρώ ότι είναι μέσα στα δυο-τρία καλύτερα σενάρια που έχουν γραφτεί ποτέ και ο μονόλογος στο τέλος ο πιο ουσιαστικός που έχω ακούσει ποτέ σε ταινία. Αριστούργημα.

+ 15 ΠΟΥ ΑΝΑΓΚΑΣΤΗΚΑΝ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΕΞΩ (ΔΥΣΤΥΧΩΣ)

CAST AWAY

UNBREAKABLE

DAS EXPERIMENT

THE HOURS

ELEPHANT

THE CORPORATION

CAPTURING THE FRIEDMANS

KING KONG

FLAGS OF OUR FATHERS

EL LABERINTO DEL FAUNO

INTO THE WILD

THE DARK KNIGHT

GRAN TORINO

INGLOURIOUS BASTERDS

DAS WEISSE BAND

Από τον Lt. Aldo Raine: Οι 20 καλύτερες ταινίες για το διάστημα 2000-2009

20.Koroshiya 1 (2001)



19.Saam cha hau (2005)



18.Dalkomhan insaeng (2005)



17.Cidade de Deus (2002)



16.Amores perros(2000)



15.Requiem for a Dream (2000)



14.Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004)



13.Zodiac (2007)



12.Good Bye Lenin! (2003)



11.Elephant (2003)



10.Martyrs (2008)



9.Batoru rowaiaru (2000)



8.Oldboy (2003)



7.2046 (2004)



6.Mulholland Dr. (2001)



5.The Dreamers (2003)



4.Dolls (2002)



3.Bin-jip (2004)



2.Inglourious Basterds (2009)



1.Das weisse Band - Eine deutsche Kindergeschichte (2009)




και μερικά ακόμα:

No Country for Old Men (2007)
The Hills Have Eyes (2006)
Calvaire (2004)
Lie with Me (2005)
Training Day (2001)
Cztery noce z Anna (2008)
Eden Log (2007)
Bubba Ho-tep (2002)
Tropic Thunder (2008)
Collateral (2004)
A l`Interieur (2007)
The Last Samurai (2003)
Vanilla Sky (2001)
Walk the Line (2005)
Gruz 200 (2007)
The Black Balloon (2008)
Tsotsi (2005)
Antichrist (2009)
Shaun of the Dead (2004)
Lost in Translation (2003)
The Aviator (2004)
Jeux d'enfants (2003)
Big Fish (2003)
Nochnoy dozor (2004)
Dante 01 (2008)
Ken Park (2002)
Y tu mamá también (2001)
25th Hour (2002)
Broken Flowers (2005)
Hunger (2008)
Ghost World (2001)
Memento (2000)
Mystic River (2003)
Das Leben der Anderen (2006)
Revolutionary Road (2008)
El laberinto del fauno (2006)
Gosford Park (2001)
Control (2007)
Moulin Rouge! (2001)
Across the Universe (2007)

10 σειρές για τη δεκαετία που αφήνουμε

Ναι, ξέρω τί έγραψα πριν από δυο μήνες και κάτι. Μόνο και μόνο όμως για δύο έκτακτες εξαιρέσεις που προέκυψαν θα παραβώ τον όρο εκείνης της ανάρτησης. Πρώτη αφορμή μου έδωσε μια ιδέα της Άννι εμπνευσμένη από το μπλογκ Seagazing και ομολογουμένως η λίστα δε με παίδεψε ιδιαίτερα. Ιδού λοιπόν:

10. FRINGE-H συγκεκριμένη σειρά αποτέλεσε μια μικρή έκπληξη για μένα, μιας και συνήθως δεν τρελαίνομαι για τα τηλεοπτικά προγράμματα του Τζ. Τζέι Έιμπρααμς. Κάτι όμως επειδή ήμουν κολλημμένος με X-FILES, κάτι το ότι και η σειρά εν τέλει είναι πολύ καλογυρισμένη κι έξυπνη, μπαίνει επάξια στη δεκάδα... Κι ας έχω δει μόνο μια σεζόν (λόγω ΣΤΑΡ)!

9. SOUTH PARK-Αν κι έχει καταφύγει τα τελευταία χρόνια κυρίως σε χιουμοριστικές υπερβολές (βλέπε το "ενεός!" επεισόδιο με τον Ιντιάνα Τζόουνς), και καυστικότατο αποδείχτηκε, και ανέδειξε τουλάχιστον δύο καλτ φιγούρες (τους ΚΚ-Κάρτμαν και Κένι), και άνοιξε το δρόμο για πιο σκεπτόμενα κι ενήλικα καρτούν.

8. MONK-Μάλλον είμαι ο μόνος άνθρωπος παγκοσμίως που του αρέσει τόσο πολύ αυτή η σειρά, που παρ'ότι εδώ και δυο-τρεις κύκλους έχει γίνει πλέον ελαφρώς ντεφορμέ, συνεχίζει να βλέπεται πολύ ευχάριστα, να αναδεικνύει τη φοβερή κεντρική περσόνα του Σαλούμπ (υποτιμημένος σαν ηθοποιός) και να συγκινεί με τη μελαγχολία του από το πουθενά.

7. BOSTON LEGAL-Μέσα στους ανθρώπους που το είδαν την περίοδο που το πρόβαλλε ο ΑΝΤ1, περίμενα να είναι μια τυπική-χαζοαγαπιάρικη-συναισθηματικά εκβιαστική σκατοσειρά τύπου GREY'S ANATOMY... Πόσο λάθος έκανα! Τόσες πολλές προοδευτικές (με την καλή έννοια) ιδέες, ενδιαφέρον που δεν τελειώνει, και κυρίως... Ντένι Κρέιν! Ντένι Κρέιν! Ντένι Κρέιν! Απίστευτος!

6. DEXTER-Γινόταν να μην υπάρχει μέσα;; Αν και ενίοτε υπάρχει ένα επιτηδευμένα εξυπνακίστικο μαύχρο χιούμορ, όταν το παρατάει γίνεται από τα καλύτερα τηελοπτικά προϊόντα που κυκλοφορούν αυτήν τη στιγμή. Εντυπωσιακά καλογυρισμένο, με φοβερή ερμηνεία από τον Χολ (που δίνει άλλη διάσταση στον μονολιθικό ήρωα) και ένα δουλεμένο, πολυσύνθετο σενάριο.

5. FAMILY GUY-Ναι, εντάξει, οι ΣΙΜΠΣΟΝ είναι ανώτεροι... Αλλά για μένα πάντα, αυτό εδώ έχει ένα πιο τρελιάρικο, πιο ψαγμένο, πιο έξυπνο χιούμορ που με κερδίζει περισσότερο! Πάντως, ακόμη δεν έχω καταλήξει ποιος κερδίζει στην κόντρα Χόμερ-Γκρίφιν...

4. SIX FEET UNDER-Το κεντρικό θέμα δεν έχει καμία σχέση με το ύφος της σειράς! Που, εντάξει, ανά στιγμές είναι δικαιολογημένα πολύ ψυχοπλακωτικό. Βάλτε όμως μέσα και το απροσδόκητο χιούμορ... Τους χαρακτήρες... Τις συναισθηματικά φορτισμένες στιγμές (δε μιλάω μόνο για συγκίνηση)... Τις σεκάνς των ονείρων... Κι έχομε ένα διαμάντι.

3. 24-Σε αντίθεση με κάτι άλλες σειρούλες τύπου LOST και PRISON BREAK που ποντάρουν αποκλειστικά και μόνο στις ανατροπές για να κρατήσουν το ενδιαφέρον... αυτή εδώ αποδεικνύεται σαφώς η εξυπνότερη από τις "εμπορικές" σειρές της δεκαετίας και ταυτόχρονα η πιο εθιστική! Πολυδιάστατοι χαρακτήρες, Ε-ΞΑΙ-ΡΕ-ΤΙ-ΚΟ τάιμινγκ σκηνών και μοντάζ, δράση που "τραβάει", ελάχιστα κουράζει ή υπερφορτώνεται (βλέπε έκτο κύκλο) και ο καλύτερος κεντρικός ήρωας σειράς που έγινε ποτέ αρκούν για αυτήν τη θέση.

2. THE WIRE-Η λέξη "συγκλονιστικό" πιστεύω πως είναι λίγη για να το περιγράψει... Σε αντίθεση με το κάπως "δύσπεπτο" νούμερο 1, αυτό εδώ, όσο δύσκολο, απαισιόδοξο και πεσιμιστικό να είναι (αν κι έχει άπειρο δίκιο να είναι), μας αφορά όλους. Πιστεύω πως κανέναν άλλο έργο τέχνης (γιατί τέτοιο αποτελεί) δεν έχει περιγράψει τόσο στυγνά, τόσο άμεσα και τόσο ωμά το σύστημα το οποίο μας περιβάλλει, περιορίζει κάθε μας κίνηση, επιβάλλει το πώς πρέπει να είμαστε, επιλέγει ποιους θα πετάξει, ποιους θα χρησιμοποιήσει και ποιους θα αναδέιξει... Ένα επικίνδυνο για κάποιους "μεγάλους" σήριαλ θα τολμούσα να πω. Ένας δάσκαλος με κότσια θα έδειχνε ένα επεισόδιο έστω στην τάξη που θα αναλάμβανε.

1. THE SOPRANOS-Αν ο ΝΟΝΟΣ είχε χιούμορ, αν οι ταινίες του Σκορσέζε είχαν λιγότερο πληθωρικό προφίλ, αν οι αδερφοί Κοέν κατάφερναν να κάνουν περισσότερο ολοκληρωμένους χαρακτήρες, αν ο Μάικλ Μαν έβγαζε τη μελαγχολία από την ΕΝΤΑΣΗ, αν ο Ταραντίνο αποφάσιζε να κάνει γκανγκστερικό έργο με κάποια περισσότερη σκηνοθετική ωριμότητα... Επειδή τίποτα από τα παραπάνω δε συνέβη, κάποιοι καλοί άνθρωποι αποφάσισαν να κάνουν κάτι παρόμοιο και βγήκε η πιο αριστουργηματικά φτιαγμένη, η πιο δραματουργικά τέλεια, για να μη φλυαρώ η καλύτερη μακράν τηλεοπτική σειρά που έχει δημιουργηθεί ποτέ, που για μένα παίζει να είναι και ό,τι καλύτερο έχει γυριστεί σχετικά με τη μαφία... Εδώ πάλι έχουμε να κάνουμε με άλλη περίπτωση, όχι με απλά έργο τέχνης, αλλά με ΕΡΓΑΡΑ τέχνης!

Αναχώρηση

Θα μπορούσα να δώσω όλες τις συγγνώμες του κόσμου. Αυτήν ακριβώς τη στιγμή. Ωστόσο το κεφάλαιο μπλογκ (και γενικά ίντερνετ) έκλεισε για μένα. Δε φταίει κανένας από εσάς (ούτε ο Μάικλ Κορλεόνε που συνεχίζει να προβοκάρει δημοσιεύοντας επιλεκτικά κάποια μηνύματά μου από το μακρινό παρελθόν, δεν μπορώ, έχω βαρεθεί να κρατάω κακία για αυτόν πια κι ας χαίρεται όσο θέλει τώρα που φεύγω), κάθε άλλο, ήσασταν όλοι τα πιο υπέροχα παιδιά. Μακάρι να σας συναντούσα και στην πραγματική ζωή εκεί έξω, και το εννοώ. Ένα κομμάτι του εαυτού μου θα κουβαλάει πάντα τις εμπειρίες που είχα μαζί σας. Κάτι οι ανατροπές στην πραγματική ζωή που είπαμε λίγο πιο πάνω, κάτι άσχημες εμπειρίες που δε θέλω να περιγράφω τώρα, κάτι οι υποχρέωσεις, κάτι η κακή φάση... Γαμήστε τα. Τέλος πάντων, μη σας στενοχωρώ. Δε θέλω να στενοχωρηθείτε σε καμία περίπτωση. Κάμπακ δε θα υπάρξει, αν και θα συνεχίσω να ρίχνω μια ματιά στα μπλογκ σας συστηματικά. Αντιός και σας ευχαριστώ πολύ.

Υ.Γ.: Για να μη "σοροπιάζω" κιόλας... Τζακ, Μπουκάτσα, Πάνε, Γιάννη και Ζουμπ, θα ήθελα πολύ, αν σας είναι δυνατόν, να φτιάξετε μια δική σας δεκάδα για τη σεζόν που πέρασε, αμαρτία είναι ;)

Προσεχώς

Όσες διασκευές θα δούμε (μάλλον) στο μέλλον:

Το DOLAN'S CADDILAC με Κρίστιαν Σλέιτερ και Γουες Μπέντλεϊ (ο στοκεράς της ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ) που σύμφωνα με το ΙΜΔΒ θα κυκλοφορήσει αυτόν τον Δεκέμβριο αλλά χωρίς τρέιλερ πολύ αμφιβάλλω.

Το EVERYTHING'S ENENTUAL το οποίο θυμίζει αρκετά τις ΚΑΡΔΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ (από την ιστορία του Άντονι Χόπκινς).

Ένα τηλεοπτικό ριμέκ του.............. CHILDREN OF THE CORN!

Η μίνι σειρά THE TALISMAN. Φημολογείται ότι θα παίξει ο Μάικλ Τζ. Φοξ.

Ένα ριμέικ ή σίκουελ (δεν έχει διευκρινιστεί) του μυθικού CREEPSHOW σε κινούμενα σχέδια.

Το FROM A BUICK 8, από τα καλύτερα βιβλία του Κινγκ που ωστόσο μπορεί και να κινδυνέψει να γίνει κόπια της ΚΡΙΣΤΙΝ. Με σκηνοθέτη τον Τομπ Χούπερ. Καλό ή κακό αυτό το τελευταίο;;

Το BAG OF BONES υπό την επίβλεψη του Μικ Γκάρις. Το βιβλίο πάντως είναι για τον...

Επίσης φημολογίες για τα ριμέικ των ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ ΖΩΩΝ, ΤΟ ΑΥΤΟ, μεταφορά του ΜΑΥΡΟΥ ΠΥΡΓΟΥ για τη μεγάλη οθόνη (αυτήν τη σειρά θέλω πολύ να τη διαβάσω) και διασκευές για τα CELL (μεγάλη μάπα σαν βιβλίο), BLACK HOUSE και THROTTLE.

Διασκευές 2004-2009

Η πενταετία της μεγάλης ποιοτικής παρακμής στις διασκευές. Με τη λαμπρή εξαίρεση της πάντα καλοδεχούμενης παρουσίας του Ντάραμποντ ο,τιδήποτε άλλο βγει στις αίθουσες ή στο βίντεο ή στην τηλεόραση αναλογως και βασίζεται σε βιβλίο του Στηβ δε θα αγγίζει καν τα επίπεδα του απλά καλού.



2004












Ξεκινά η βραχύβια τηλεοπτική σειρά KINGDOM HOSPITAL, ριμέικ της εκπληκτικής τηλεοπτικής σειράς RIGET που δημιούργησε ο φοβερός και τρομερός Λαρς Φον Τρίερ το 1994 και ίσως να αποτελεί ό,τι καλύτερο έφτιαξε ποτέ. Η σειρά που συνέγραψε ο Κινγκ πήρε καλές κριτικες, αλλά οι χαμηλές τηλεθεάσεις την οδήγησαν στον αγύριστο. Δικαίως ή όχι δε γνωρίζω.


ι
Βγαίνει επίσης στις αίθουσες το πιο βαρετό κι από όσο νόμιζα ΜΥΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ. Με εξαίρεση τα ωραία τοπία δε θα βρείτε και κάτι άλλο αξιόλογο, εκτός ίσως από την απολαυστική καρικατούρα κακού που υποδύεται ο Τζον Τορτούρο. Ο Τζόνι Ντεπ δεν πείθει ως νευρικός συγγραφέας σε κρίση έμπνευσης (καλά, δε χωράνε εδώ συγκρίσεις με τον Τζακ Νίκολσον ή έστω τον Τζέιμς Κάαν) και το αποτέλεσμα απλά ξεχνιέται εύκολα.

ι
Βγαίνει το μικρού μήκους THE MAN IN THE BLACK SUIT βασισμένο σε διήγημα. Γιοκ έχει δει αυτό. Πιο κάτω.

ι
Το ίδιο ακριβώς ισχύει στο επίσης μικρού μήκους κι επίσης βασισμένο σε διήγημα THE ROAD VIRUS HEADS NORTH.

ι
Επίσης τα ίδια για το ALL THAT YOU LOVE. Τελικά γιατί τα γυρίζουν όλα αυτά, τα βλέπει κανείς και δεν το παίρνω χαμπάρι;;

ι
Μια δεύτερη τηλεοπτική διασκευή για τον ΒΡΥΚΟΛΑΚΑ ΤΟΥ ΣΑΛΕΜ ΛΟΤ μετά από τη σχετικά επιτυχημένη του 1979. Πιο ατμοσφαιρική και τρομακτική από την προηγούμενη, ωστόσο πάσχει από πολλές ατέλειες δραματουργικής φύσεως και δεν μπορεί να συμμαζέψει τη χαώδη μυθολογία της νουβέλας.

ι
Ακόμη ένα μικρού μήκους έτσι για να το ευχαριστηθούμε υπό τον μακροσκελή τίτλο ALL THAT YOU LOVE WILL BE CARRIED AWAY.

ι
Τέλος έχουμε τον ΠΡΟΑΓΓΕΛΟ ΘΑΝΑΤΟΥ που στα καθ'ημάς βγήκε κατευθείαν στο DVD και όχι αδίκως καθώς πρόκειται για μια μετριότητα που θέλει να το παίξει και δραματικό και φοβιστικό αποτυχαίνοντας και στα δύο. Μια περιέργεια έχω: Αυτός ο Μικ Γκάρις άλλη έμπνευση δεν έχει κι έχει πάρει
σβάρνα να εμπνευστεί και από το μπλοκάκι σημειώσεων του Κινγκ;

ι
2005

ι
Δεύτερη ξενόγλωσση διασκευή προϊόντος του Κινγκ μετά το... αείμνηστο SHRAZENIE, αυτήν τη φορά ισπανικής προέλευσης, το EL SUENO DE
HARVEY, στα αγγλικά HARVEY'S DREAM. Τέλεια :/

ι
Δε χρειάζεται φαντάζομαι να πω τι ιδιαίτερο έχει το LUCKY QUARTER, τα 2/3 των διασκευών που καταπιάνουμε σήμερα αυτήν την ιδιότητα έχουν, έλεος.

ι
Ναι, τέτοιο είναι και το SORRY, RIGHT NUMBER που είχαμε δει και ως επεισόδιο σε εκείνη την τηλεοπτική σειρά που μου διαφεύγει το όνομά της.

ι
Δεύτερη ισπανική διασκευή με το επίσης μικρού μήκους αλλά και... animated HOME DELIVERY: SERVICIO A DOMICILIO.

ι
Δε χρειάζεται να σας πω τί είναι και το GOTHAM CAFE (όχι, δεν έχει σχέση με τον ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΙΠΠΟΤΗ) στο οποίο μάλιστα και ο ίδιος ο Κινγκ που πάσχει από τα χιτσκοκικά του σύνδρομα κρατάει έναν δευτρεύοντα ρόλο.

ι
...Και γαλλική διασκευή στη μορφή που γνωρίζετε με το LA FEME DANS LA CHAMBRE. Άντε, κι ελληνικό ριμέικ της ΛΑΜΨΗΣ με πρωταγωνιστή τον
Παπακαλιάτη.

ι
Ξέρετε τι είναι το I KNOW WHAT YOU NEED. Και με αυτό τελειώνει η χρονιά.

ι
2006

ι
UMNEY'S LAST CASE, ναι, και αυτό είναι μικρού μήκους ΓΑΜΩ ΤΗ ΜΟΥ.
Θέλετε να πω αν το έχω δει;;

ι
Το γυρισμένο για την τηλεόραση ΝΤΕΣΠΕΡΕΪΖΙΟΝ (ναι, έτσι ήταν ο ελληνικός τίτλος στο ντιβιντί!) είναι πολύ απλά και σταράτα Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΚΙΝΓΚ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΠΟΤΕ ΕΠΙΣΗΜΩΣ. Δείτε το και θα καταλάβετε. Ανταγωνίζεται πολύ σοβαρά την ΟΝΕΙΡΟΠΑΓΙΔΑ, τα ΚΑΛΑΜΠΟΚΟΠΑΙΔΑ, τα σίκουελ και ριμέικ της ΕΚΡΗΞΗΣ ΟΡΓΗΣ, ακόμη και το MΑΞΙΜΟΥΜ ΟΒΕΡΤΝΤΡΑΪΒ. Δείτε το λέμε!

ι
SUFFER THE LITTLE CHILDREN το οποίο είναι το παρόμοιο με το UMNEY;S LAST CASE που ήταν παρόμοιο με το I KNOW WHAT YOU NEED που ήταν παρόμοιο με το ALL THAT YOU LOVE που ήταν παρόμοιο...

ι
Για 8 επεισόδια διαρκεί η σειρά NIGHTMARES AND DREAMSCAPES: FROM THE STORIES OF STEPHEN KING και είναι ό,τι ακριβώς σας έρχεται στο μυαλό πιστεύω. Δεν την έχω δει μέχρι στιγμής, αλλά αν έχουν αναλάβει καλοί σκηνοθέτες σίγουρα θα αξίζει...

ι
Και σουηδική διασκευή με το TYGER! Ποιο ριμέικ της ΛΑΜΨΗΣ, τώρα πρέπει να αναλάβουμε το ΠΡΑΣΙΝΟ ΜΙΛΙ με τον Χάρη Ρώμα ως φύλακα και τον Σοφοκλή Σκορτσιανίτη ως φυλακισμένο...

ι
Ένα μικρού μήκους που έχω δει είναι το LOVECRAFT'S PILLOW, από Σουηδό σκηνοθέτη κι αυτό. Αν κι ερασιτεχνικά φτιαγμένο (φαίνεται από το πρώτο πλάνο) το αποτέλεσμα κρύβει μεράκι από τους συντελεστές, έχει ενδιαφέρον και μπορείτε να το δείτε εδώ.

ι
Πάντως το POPSY του Μπράιαν Χέινς (ποιανού;;) δεν το έχω δει.

ι
Ούτε το WALKING GHOST. Υπάρχει τελικά Κινγκ που δεν έχει διασκευαστεί αναρωτιέμαι βλέποντας όλα αυτά τα φιλμάκια από το πουθενά.

ι
2007

ι
Έχω εκφράσει μια-δυο φορές την άποψή μου για τον άκρως βαριεστημένο διεκπεραιωτή του Χόλλιγουντ που ακούει στο όνομα Λάσε Χάλστρομ και κάνει τον Ρον Χάουαρντ (για τον οποίο ο Αχιλλέας έχει μια ανεξήγητη αντιπάθεια) να φαίνεται auteur μπροστά του. Στα χέρια του λοιπόν το 1408 γίνεται ένα θριλεράκι που απλά βλέπεται. Οι αναφορές στη ΛΑΜΨΗ κάθε άλλο παρά βοηθούν και τα ευχαριστώ τα χρωστάμε μάλλον περισσότερο στους επιδέξιους ερμηνευτές Τζον Κιούζακ και Σάμιουελ Τζάκσον.

ι
Ακόμη μια διασκευή μικρού μήκους με το HARVEY'S DREAM που παίρνει την μετονομασία PAUL'S DREAM. Αυτό.

ι
Τελειώνει η συμπαθέστατη σειρά DEAD ZONE με τον ταλαντούχο Άντονι Μάικλ Χολ στον πρωταγωνιστικό ρόλο μετά από τέσσερις σεζόν για την οποία γράψαμε (εγώ και... ποιος άλλος;;) σε προηγούμενη ανάρτηση.

ι
Στο τέλος του 2007 κυκλοφορεί και η μόνη πραγματικά αξιόλογη διασκευή εδώ και πολύ καιρό. Το THE MIST έχει εμφανώς πάρα πολλά δάνεια, από το ΞΥΠΝΗΜΑ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ, από την ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟΝ ΣΤΑΘΜΟ 13, ακόμη και από το ΑΛΙΕΝ. Το μοναδικό όμως με αυτήν είναι ότι τα συνδυάζει σε ένα εκρηκτικό μήνυμα που περιλαμβάνει καυστικά σχόλια για τη θρησκεία, τον καταναλωτισμό, την κοινωνία γενικότερα, την αντίδρασή τους μπροστά στο φαινομενικό τέλος του κόσμου. Ένταση από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό κι ένα αξέχαστο φινάλε, από αυτά που συζητήθηκαν πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια. Μέσα στις 10 καλύτερες διασκευές βιβλίου του Σ.Κ.

ι
2009

ι
Μια ολόκληρη χρονιά χωρίς Σ.Κ. και να σου πάλι έκρηξη ταινιών μικρού
μήκους. Από όλα έχει ο μπαξές. Ξεκινάμε με το MY PRETTY PONY...

ι
Συνεχίζουμε με το THE MAN WHO WOULD NOT SHAKE HANDS, θρίλερ σχετικό με το πόκερ...

ι
Και τέλος με το κατευθείαν για βίντεο κυκλοφορία IN THE DEATHROOM...

Διασκευές 1997-2003

Όπως και στις αρχές της δεκαετίας του '90 και πάλι διακρίνουμε περισσότερο μια τάση προτίμησης στα κοινωνικά/ δραματικά μυθιστορήματα ψυχολογικού τρόμου του Στηβ και οι εξαιρέσεις είναι συνήθως κακές ταινίες. Η μόνη διαφορά είναι ότι εδώ δε θα βρούμε ούτε μια διασκευή βιβλίου τρόμου που να βλέπεται!


1997

Η τηλεταινία TRUCKS βασίζεται σε μια σύντομη ιστορία του Κινγκ που θυμίζει έντονα το MAXIMUM OVERDRIVE. Δεν την έχω πετύχει πουθενά, και μάλλον είναι καλύτερα έτσι φαντάζομαι...

Το THE NIGHT FLIER πάλι έχει ένα κάποιο ενδιαφέρον και αυτό κυρίως λόγω του μπόλικου σπλάττερ που διαθέτει (αν και μερικά εφέ φωνάζουν "είμαστε ψεύτικα!" αλλά τέλος πάντων) αλλά η ιστορία, το σενάριο και πως εξελίσσεται είναι σκέτη πατάτα (ακόμη και το JEEPERS CREEPERS είναι περισσότερο ευφάνταστο), οπότε πάμε παρακάτω.

Το 38λεπτο GHOSTS αν και διατίθεται στο Γιουτούμπ δεν το έχω δει ποτέ, ωστόσο είναι σίγουρα μια πολύ διαφορετική περίπτωση ταινίας: Ουσιαστικά είναι ένα επικής διάρκειας βιντεοκλίπ τριών τραγουδών του (όχι άλλο "βασιλιά της ποπ" σας παρακαλώ") Μάικλ Τζάκσον ο οποίος στο φιλμάκι έχει... πέντε διαφορετικούς ρόλους. Πρόκειται δηλαδή για ένα... τρομομιούζικαλ κατά κάποιον τρόπο. Σκηνοθετεί ο συγχωρεμένος Σταν Γουίνστον, ο υπέροχος άνθρωπος πίσω από τα εφέ του ΚΥΝΗΓΟΥ, του ΤΖΟΥΡΑΣΙΚ ΠΑΡΚ, της ΤΕΧΝΗΤΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ και όχι μόνο.

Επίσης η περίφημη τηλεοπτική διασκευή της ΛΑΜΨΗΣ δια χειρός Μικ Γκάρις που κάθε φορά που την πετυχαίνω στο ΣΤΑΡ που τη βάζει συχνά πυκνά αυτόματα μου έρχονται οι συγκρίσεις με το αριστούργημα του Κιούμπρικ, έτσι ώστε να μην μπορώ να ξεγελάσω τον εαυτό μου ότι αυτό που βλέπω μου αρέσει. Μπορεί και να το αδικώ, αλλά δυστυχώς δεν μπορώ αλλιώς.

Ξανά ο Μικ Γκάρις σε μια σπονδυλωτή ταινία που βασίζεται σε διήγημα του Κινγκ, εντάξει, αλλά και του πολύ ανώτερου για μένα Κλάιβ Μπάρκερ που ωστόσο δεν είναι τόσο "κινηματογραφήσιμος" όσο ο πρώτος. Το αποτέλεσμα είναι η τηλεταινία QUICKSILVER HIGHWAY που... δεν την έχω δει!

Τέλος, σε αυτήν την υπερμπουκωμένη χρονιά έχουμε ένα επεισόδιο της καλογυρισμένης σειράς επιστημονικής φαντασίας THE OUTER LIMITS βασισμένο σε μια ιστορία του περιβόητου προσώπου του αφιερώματος.

1998

Ζήλεψε την επιτυχία του X-FILES και αποφάσισε να κλέψει ένα πολύ μικρό μερίδιό της. Πιο συγκεκριμένα, να συγγράψει το επεισόδιο CHINGA. Το οποίο το θυμάμαι, γιατί ήταν τόσο ΜΑΠΑ που ήλπιζα να μην ήταν πραγματικό X-FILES. Ένα πράγμα σαν τη δεύτερη ταινία της σειράς;; Ε, αυτό.

Τί σας έχω, τί σας έχω. Τα πολυαγαπημένα και μοναδικά CHILDREN OF THE CORN που έτσι όπως πάνε θα ξεπεράσουν σε αριθμό ταινιών και τις ΚΩΛΑΣΜΕΝΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΣ. Η πέμπτη ταινία της σειράς παρακαλώ ονόματι FIELDS OF TERROR. TERROR λόγω της ποιοτικής αθλιότητας φαντάζομαι.

Μια μικρή, πολύ ιδιαίτερη ταινία. Τρία χρόνια μετά τις εμπορικές και καλλιτεχνικές δόξες των εξαιρετικών ΣΥΝΗΘΩΝ ΥΠΟΠΤΩΝ και δύο χρόνια πριν την εκκίνηση του υπερφιλόδοξου κι επιτυχημένου κόνσεπτ των Χ-ΜΕΝ, ο Μπράιαν Σίνγκερ ολοκληρώνει μια πιο προσωπική και ρηξικέλευθη δουλειά με το ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΦΟΒΟΥ. Ένα φιλμ που ξεκινά σαν ένα τυπικό κοινωνικό δράμα για να περιπλανηθεί λίγο αργότερα σε πολύ σκοτεινές γωνίες της ανθρώπινης ψυχής μέσω και του εξαιρετικού πρωταγωνιστικού διδύμου που περιλαμβάνει τον αδικοχαμένο Μπραντ Ρένφρο και τον γνωστό και μη εξαιρετέο φοβερό καρατερίστα Ίαν Μακ Κέλεν. Θα αποτύχει εμπορικά και θα περάσει απαρατήρητο στα ταμεία γιατί είπαμε, είναι ιδιαίτερο.

Ακολουθώντας τα ένδοξα βήματα του CHILDREN OF THE CORN, σε παρόμοια βήματα βαδίζει και το κόνσεπτ του SOMETIMES THEY COME BACK αυτήν τη φορά με το δεύτερο σίκουελ ονόματι SOMETIMES THEY COME BACK... FOR MORE. Μπράβο, μόλις μας τα κάνατε τσουρέκια.

1999

Η μίνι σειρά STORM OF THE CENTURY φέρει την καλλιτεχνική και σεναριακή υπογραφή του παιδιού για το οποίο κάνουμε αφιέρωμα. Δεν την έχω δει. Ούτε αυτήν. Δεν ξέρω αν θα έπρεπε.

Έγινε κι αυτό. Σίκουελ στη θρυλική ΕΚΡΗΞΗ ΟΡΓΗΣ. Στην ουσία ένα πολύ κακό ριμέικ του αυθεντικού φιλμ με κάποιες μικροδιαφορές στους χαρακτήρες και τις καταστάσεις, γενικά πάντως μιλάμε για πολύ σαβούρα επιπέδου MANGLER και CHILDREN OF THE CORN.

Κι επειδή πέντε φορές δεν είναι ποτέ αρκετές, να σου και η έκτη. Τα τρομερά και φοβερά ΚΑΛΑΜΠΟΚΟΠΑΙΔΑ επιστρέφουν με τον υπότιτλο 666: ISAAC'S RETURN. Ποιος Άιζακ ή Ισάακ αν προτιμάτε είναι αυτός θα σας γελάσω και θα σας προέτρεπα ούτε εσείς να μη μάθετε (εκτός αν τα σίκουελ, αν είναι δυνατόν, υποφέρονταν περισσότερο από το ασυμμάζευτο χάλι του 1984).

Επιτέλους λίγη πχιότητα με τη δεύτερη δια χειρός Φρανκ Ντάραμποντ διασκευή σε Κινγκ, το περίφημο, εμπορικά και καλλιτεχνικά επιτυχημένο ΠΡΑΣΙΝΟ ΜΙΛΙ. Αν και παραφουσκωμένο σε διάρκεια, πρόκειται για ένα ιδιαίτερα, έντονα συναισθηματικό φιλμ με πολλές δυνατές στιγμές, εξαιρετική αποτύπωση χαρακτήρων και αναπαράσταση της κλειστοφοβικής ατμόσφαιρας μιας φυλακής θανατοποινιτών και μόνο οι παράφωνες κωμικές νότες κάνουν άσχημη εντύπωση. Υπέροχες ερμηνείες από την πλειοψηφία των πρωταγωνιστών με πρώτο και καλύτερο τον εξαιρετικό γίγαντα Μάικλ Κλαρκ Ντάνκαν που μοιάζει να γεννήθηκε για τον συγκεκριμένο ρόλο.

2000

Φτωχή χρονιά με μόλις μια ταινιούλα βασισμένη σε... ποίημα του Σ.Κ., το PARANOID που πληροφορούμαι ότι είναι και μικρού μήκους. Αυτά είναι όλα.

2001

Εδώ έχουμε κάτι παραπάνω. Ξεκινάμε με το STRAWBERRY SPRING, μικρού μήκους ταινιάκι τρόμου με έναν μακελάρη που δρα ξέφρενος σε μια φοιτητική εστία και μια ομάδα μαθητουδιών που προσπαθεί να τον πιάσει.

Μετά έρχεται το πολυαναμενόμενο ΚΑΡΔΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ που παρ'όλο που είναι ένα από τα ωραιότερα μυθιστορήματα του συγγραφέα η διασκευή απογοητεύει. Ενώ την πρώτη φορά που το είδα μου άρεσε πραγματικά παρασυρμένος από το βιβλίο, την ξαναείδα μετά από κάποιο διάστημα αποκαλύπτοντας τις αδυναμίες της που είναι καθαρά ισχνής δραματουργίας. Ωστόσο αγαπάμε πολύ τον Άντονι Χόπκινς και η νοσταλγία που βγαίνει είναι αυθεντικής φύσεως. Σκηνοθέτης ο σκηνοθέτης μιας ταινίας (SHINE) Σκοτ Χικς.

Βρε ξανακαλώς τα. Θέλετε να πω ποια;;; Περιττό δεν είναι μωρέ;; Μετά από όλο αυτό φαντάζομαι θα τα ξέρει όλη η υφήλιος. Ξαναχτυπάνε λοιπόν έβδομη φορά υπό τον υπερσουπερντούπερ πρωτότυπο υπότιτλο REVELATION. Ναιιιι!

2002

Πανζουρλισμός. Έχουμε τη μίνι τηλεοπτική σειρά ROSE RED που ενώ δεν είναι κινηματογραφικό προϊόν αξιώσεων καταφέρνει να είναι σχετικά εθιστικό και να κρατάει το ενδιαφέρον μέχρι τέλους λόγω των ανατροπών της νουβέλας στην οποία βασίζεται. Διασκεδαστικό ποπ κορν.

Κάποιοι καλοί (;;;) άνθρωποι θυμήθηκαν το ξεχασμένο FIRESTARTER κι επειδή ζήλεψε τα ΚΑΛΑΜΠΟΚΟΠΑΙΔΑ, το SOMETHING BLA BLA BLA και την ΕΚΡΗΞΗ ΟΡΓΗΣ του έφτιαξαν και αυτουνού σίκουελ για να μην παραπονιέται. Με τον υπότιτλο REKINDLED και φτιαγμένο για το χαζοκούτι.

Επίσης γυρίζεται το μικρού μήκους NIGHT SURF το οποίο δεν έχω ιδέα αν ασχολείται με το γνωστό άθλημα γιατί δεν το έχω βρει πουθενά.

Ακόμη μια ασέλγεια εις βάρος της CARRIE με ένα ριμέικ της αποκλειστικά φτιαγμένο για την τηλεόραση το οποίο, ειλικρινά, ελάχιστη ποιοτική διαφορά έχει σε σχεση με το σίκουελ. Απαράδεκτον, απαράδεκτον!

Αρχικά γυρίστηκε ως ριμέικ αποκλειστικά για το βίντεο, ωστόσο η προβολή του στην τηλεόραση το αποκάλεσε από το πουθενά "πιλότο" και απετέλεσε έμπνευση για την μετέπειτα πασίγνωστη σειρά. Το φιξαρισμένο THE DEAD ZONE μπορεί να μη συγκρίνεται με την εκδοχή του Κρόνενμπεργκ αλλά βλέπεται μια χαρά και περνά τα εύπεπτα μηνύματά του.

Τέλος βγαίνει το επίσης μικρού μήκους RAINY SEASON που μάλλον δεν αξίζει να ασχοληθούμε και πολύ μαζί του.

2003

Πόσο "μπιπ" μπορεί να είναι μια ταινία τρόμου;; Απάντηση: Κάτι σαν την ΟΝΕΙΡΟΠΑΓΙΔΑ. Τραγελαφικό σεναριακά, παραγεμισμένο με εκατό παραφιλολογίες στη σειρά και με μερικά απίστευτα κακοφτιαγμένα τέρατα, βάλτε και την αρπαχτή εμφάνιση του Μόργκαν Φρήμαν και κλείσατε. Έχει μια δυο σκηνές που προσωπικά μου άρεσαν, αλλά δεν αρκούν για διάσωση...

Έχουν ακουστεί καλά λόγια για το AUTOPSY ROOM FOUR που είναι μικρού μήκους και αυτό, αλλά προσωπικά δεν το είχα ξανακούσει μέχρι σήμερα. Πάντως μπορεί όντως να αξίζει.

Τέλος έχουμε το THE DIARY OF ELLEN RIMBAUER γυρισμένο για την τηλεόραση και αποτελεί έχω ακούσει ένα μείγμα ΟΛΙΚΗΣ ΕΚΛΕΙΨΗΣ και τυπικού Κινγκ με φαντάσματα, αποσυντιθεμένα ζόμπι και άλλα λοιπά χαριτωμενα.